راهنمای قلّاب

اول وارد شو. بعد برو قلّاب‌من. کارای نوشتن اونجاست.

سه جور متن داریم: نوشته، منظومه، یادداشت شخصی.

نوشته همون متن عمومیه. همینی که می‌ذاری بقیه بخونن.

می‌نویسی، می‌فرستی، قلّاب یه نگاه بهش می‌ندازه، بعد روی قلّابت می‌شینه. تا تأیید نشده، عمومی نیست.

می‌تونی براش برچسب بذاری تا تو کاوش راحت‌تر پیدا بشه.

بقیه می‌تونن بخوننش، دیدگاه بذارن، یا ذخیره‌ش کنن.

اسمش روشه: نظم دادن به نوشته‌ها و متن‌هامون.

وقتی چند تا نوشته به هم ربط دارن، نمی‌ذاریم پخش و پلا بشن. می‌ذاریمشون تو یه منظومه.

منظومه فصل داره. هر فصل چند نوشته. مثل کتابی که چند باب داره، یا داستانی که چند قسمته.

اول منظومه رو می‌سازی، بعد فصل، بعد نوشته‌ها رو می‌ذاری توش.

مال خودته. کسی نمی‌بینه. تو جستجو هم نمیاد.

برای چیزایی که هنوز نمی‌خوای بیرون باشه: پیش‌نویس، فکر، حرف دل.

اگر بعدا دلت خواست عمومی بشه، از روی همون یادداشت می‌تونی نوشته بسازی و بفرستی برای انتشار.

چهار تا بخش داره: نوشته، منظومه، شخصی، ذخیره.

ذخیره همون نوشته‌های بقیه است که خواستی بعدا برگردی بهشون.

از تنظیمات می‌تونی قلّابت رو عمومی یا خصوصی کنی. خصوصی یعنی فقط دنبال‌کننده‌هات — آن‌هم بعد از این‌که خودت تأییدشون کنی — محتوا رو می‌بینن.

صفحه‌ی خانه، نوشته‌های کسایی‌ه که دنبال می‌کنی.

اگر کسی رو نمی‌شناسی، برو کاوش. آدم و متن پیدا کن، دنبال کن.

دیدگاه بذار، امّا هوای هم رو داشته باشیم. بقیه‌اش تو قوانین هست.