تو دروغ و دوست داری؟
«پیامت رو ندیدم»
دیدی. اسکرینشات گرفتی. واسه یکی دیگه فرستادی. لحنش رو تحلیل کردی. نقطهچینهاش رو روانکاوی کردی. فقط جواب ندادی. «ندیدم» قشنگتر از اینه که بگی «ارزشش رو نداشتی».
«آفرین، عالی بود»
حتی یه نگاه هم ننداختی. و نکتهش اینجاست، این دروغ رو به اسم «مهربونی» زدی. خودت راه میری بیرون حس آدم خوبا رو داری. اونم با اعتماد به نفس کاذب میره جلو. هر دوتاتون باختین، ولی تو حداقل وجدانت راحته. این مهربونی نیست، تنبلیِ وجدانه.
«من فقط رکام دیگه»
هیچکس قبل تعریف و تمجید اینو نمیگه. همیشه مقدمهی یه زهر ریختنه. میخوای یه چیزی بگی که طرف له بشه، ولی روش برچسب «صداقت» میزنی که نجیبانه به نظر برسه. راستِ واقعی مقدمه نمیخواد. چیزی که داری میگی اینه: «میخوام اذیتت کنم ولی دوست دارم ازم تشکر کنی.»
«آره، حتماً»
از اون «حتماً»هایی که یعنی «هرگز». طرف ازت یه کاری میخواد، تو میگی «آره حتماً» با یه لبخند. ولی هر دوتاتون میدونید این «حتماً» یعنی تو قبر هم که بری انجام نمیدی. قشنگیش اینجاست، دروغ نگفتی، فقط یه کلمه رو از معنی تهی کردی.
حالا یه چیز:
اینو خوندی و به بقیه فکر کردی. «آره فلانی دقیقاً همینه. دوستم اینجوریه.»
ولی تو نه. تو فرق داری.
همین که خودتو جدا کردی از بقیه، بیسروصدا، مودبانه، تمیز... این عمیقترین دروغ این لیسته. و حتی نفهمیدی کی گفتیش.
حالا بگو: تو دروغ و دوست داری؟
***
Made by AI help